Intro  Boek  Fragmenten  Recensies  Uitgaven  Extra's

fragment 1
Het sprookje van Duveke, meer hoeft niet voor jou. Net als voor de Denen zelf, die van hun meest tragische koning alleen onthouden dat Duveke zijn minnares was en haar moeder Sigbrit de bazige mor van Denemarken werd. Daarom zal ik mijn verhaal maar in liefde verpakken, in die van mij voor jou en in die van Christiaan voor Duveke en van de koningin voor haar koning. Ik maak er een eenvoudig verhaal van over goeden en slechten, kleinen en groten, winnaars en verliezers - het oude verhaal in een nieuwe jas.
Maar het is niet omdat ik de geschiedenis naar mijn hand zet, dat ik haar wil verdraaien. Liefde en toewijding bloeiden, haat en verraad woekerden in het leven van Christiaan, maar geweld, macht en geld beheersten zijn bestaan. Daarom zit er niets anders op dan de bloedige scènes, ingewikkelde intriges en lege schatkisten erbij te nemen.

fragment 2
"Zijn roman is nooit geschreven," stond in het krantenartikel waarin ik met Christiaan Hartenheer kennismaakte. Die schrijf ik dan, besloot ik. Toen ik al volop bezig was, stelde ik vast dat zijn roman wél was geschreven, en nog wel in het Nederlands. A. Den Hertog, Sybrech Willemsdochter, in 1945 verschenen in Leiden, een turf van vijfhonderd bladzijden die het leven van Mor Sigbrit vertelt en verzint. Haar verhaal of dat van Christiaan, dat is hetzelfde. Het boek is volkomen onvindbaar, zelfs in de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek. Dat ik toch een exemplaar op de kop tikte, was een mirakel. Volgens de modieuze leesnormen is de roman onleesbaar. Ik hanteer andere normen, las met binnenpret hoe Den Hertog zijn kennis van zaken achteloos in zijn verhaal verwerkte. Echte geschiedenisboeken zijn soms slordiger, en vooral saaier.
Lezen moet nu "als een trein" en alles moet "licht" zijn. Een recensent had het onlangs tegen de stroom in over "archiverend lezen en herlezen". Ik knipte zijn woorden uit en bewaar ze als curiosum.