Intro  Boek  Fragmenten  Recensies  Uitgaven  Extra's

Toe het meisje daar was binnengebracht, was het na tienen. Er werd druk gepraat en gespeculeerd, maar geen mens die wist wie het slachtoffer was.
Ware verhalen zijn sterker dan de verbeelding ze verzint. Hun feiten zijn treffender dan een schrijver kan bedenken. En in de geschiedenis van de verschroeide sneeuwkoningin zijn de details cynischer dan de verteller durft te bekennen. Maar de dokter die in het ziekenhuis het verbrande meisje onder zijn hoede nam, heette nu eenmaal Van Asch.
Hij liet haar naar een operatiezaal brengen en zag meteen hoe hopeloos haar toestand was. "Haal te drinken," zei hij tegen de zusters en die wiste wat dat betekende: water blust de brand en verdrinkt het leven. "Nog even", luidde het doodvonnis en tegen het onrecht dat een mens jong sterft, kan niet in beroep worden gegaan.
Het meisje kwam bij bewustzijn en sprak, vroeg naar de nare geur om zich heen. Daarvan profiteerde de directeur van het ziekenhuis om haar naam en adres te vragen.
"Ik durf mijn naam niet te zeggen," lispelde ze. "Mijn moeder is ziekelijk en kan dit niet verdragen."
Ten slotte zei ze toch dat ze Maria S'Heeren heette en aa de "Lange Beeldekesweg" woonde.